«ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ II»

Συλλογικότητα ΙΙ

 

Στο κέντρο της ψυχής μας, μία σπίθα.

Ο κτύπος της συλλογικότητας

πορεύεται σε δρόμους που μας ενώνουν,

που η φωνή μας ανυψώνεται,

λες και είναι σύνθημα αιώνιο, 

κάθε λέξη που βγαίνει από χείλη χιλιάδων

σημάδι κοινής μοίρας, 

είμαστε όλοι θεατές και πρωταγωνιστές.

 

Στη φωτιά του καιρού,

αναζητούμε τις αλήθειες που μας ενώνουν,

απλές, μα τόσο βαριές,

καρδιές που χτυπούν στον ίδιο ρυθμό,

φορούν τα ίδια όνειρα,

κι έχουν διαφορετικά χρώματα·

αυτή η ποικιλία είναι ο πλούτος μας,

και η ευθύνη που μας βαραίνει.

Είναι η παρακαταθήκη για τους επερχόμενους…

 

Ω, κόσμε, που στέκεις με μία ανήσυχη ματιά,

την αγωνία σου νιώθω…

 

η μοναξιά και η ελπίδα, 

μες στα σωθικά μας παλεύουν,

ενώ διατηρούμε την ίδια γη,

ενώ κοιτάμε τον ίδιο ουρανό, 

η ανάγκη να μοιραστούμε τη ζωή, 

είναι πιο δυνατή από κάθε φόβο.

 

Ο λόγος γίνεται γέφυρα,

μεταξύ μας,

σε μία εποχή που η αλήθεια κρύβεται συχνά, 

τα βήματά μας διασταυρώνονται,

σε κάθε γωνιά,

σε κάθε ιστορία που ξέρουμε,

η αναγνώριση της κοινής ύπαρξης

της ταυτότητάς μας,

το ανέφικτο.

 

Ας μιλήσουμε για τις ανησυχίες μας,

κάτω από τον ίδιο ήλιο,

ας μοιραστούμε τις χαρές και τις λύπες μας,

έτσι λιγότερο οι φόβοι μας,

και οι ελπίδες, φωτεινότερες,

θα γίνουν φάροι σε κάθε πορεία μας.

 

Όλοι μαζί, δημιουργοί μιας αφήγησης,

που στις λέξεις μας θα βρίσκεται η αλήθεια,

που στις σκέψεις μας θα βρίσκεται το μέλλον.

Η ευθύνη μας είναι κρίσιμη,

κάνει την αλυσίδα πιο ισχυρή, 

του καθενός η φωνή γίνεται πιότερο αληθινή,

σε συμφωνία με τους άλλους, 

για το κοινό, του ανθρώπου συμφέρον.

 

Κάθε στιγμή,

συγκεντρώνουμε τα κομμάτια μας,

απόχρωμα, εικόνες, φωνές,

και στο τέλος της ημέρας, 

έρχεται η κατανόηση,

ότι η ζωή μας δεν είναι προσωπική,

αλλά συλλογική·

ένα ταξίδι που αξίζει να περπατήσουμε μαζί, 

με ανοιχτές καρδιές και χέρια απλωμένα

προς το διηνεκές.

 

©Λεμονιά Γεμουρτζίδου

 

Painting by Karol Bak