«ΜΑΓΙΣΣΑ»

Μάγισσα 

 

Βέβηλη και ιερή,

πλανεύτρα φορτωμένη 

με τα αρχέγονα της Εκάτης κάλλη.

Μαγίστρα γοτθική. 

Ηθική και ανήθικη.

Ντυμένη στα μαβιά,

με γεμάτο το πουγκί της

φίλτρα, μαγγανείες, αμποδέματα, 

καθισμένη στο στραβόξυλό της  

στο τρισκόταδο πετά.

Στο γοργό πέρασμά της,

άτρομη θερίζει ανέμους,

αστέρια ξεπαγιάζει ανεμπόδιστη,

ίχνη ξωπίσω της δεν αφήνει.

Λούζεται στο φεγγαρόφωτο,

σωπαίνουν τα νερά σκιρτούνε, 

σαν χτενίζει τα μαλλιά της,

στην άγονη σιγή.

 

Την παγανίστρια μαΐστρα, 

έφηβη, κορίτσι ακόμα,

την είδα ένα βράδυ,

να περνά την εμπασιά της αυλής μας.

Λες και έκανα ανάκουστο λάθος,

έγραψε το όνομά μου στα ξόρκια της 

και τα σκόρπισε στο κατώφλι μας.

 

Από τότε τις νύχτες…

στα μαύρα ντύνομαι.

Αλαλιασμένη, σαν τίγρης, γητεμένη,

αστεροκλωστές μαζεύω 

και τις δένω με ανεμοκλωστές.

Αθόρυβα σελώνω το άλογό μου 

και, φεγγαροπατούσα, σαν μάγισσα, 

γυρεύω να την απαντήσω

στους δρόμους

στους μύθους

στους τρόμους

…τα μάγια να μου λύσει. 

 

©Λεμονιά Γεμουρτζίδου