«ΚΟΡΗΣ ΑΠΟΛΕΙΨΙΣ»

Κόρης Απόλειψις

 

Είμαι το σώμα...

Το κλεμμένο λευκό μάρμαρο

Που ασάλευτο σε ξένο ανήλιαγο δώμα

Ριγεί στον αγέρα του Τάμεση

Στην ομίχλη του Λονδίνου φθίνει

Βίαια του Αιγαίου το φως στερούμαι.

 

Είμαι η ραχοκοκαλιά...

Ο παγωμένος λίθινος σπόνδυλος

Που το ανάστημα όρθωνα άλλοτε

Στο ιερό αέτωμα του Ερεχθείου

Τώρα, σφιχτοδεμένη στο ικρίωμα της λήθης

Το βάρος της αιώνιας σιωπής κρατώ.

 

Είμαι τα μάτια...

Η τυφλή αρπαγείσα  κόρη

Που δεν αντικρύζει τον Σαρωνικό

Στη λάμψη της Πεντέλης δεν λούζεται

Κλεμμένος Θριγκός σε αλλότρια βλέμματα

Αποζητώ την όραση που ο Αλκαμένης σμίλευσε.

 

Είμαι τα χέρια...

Τα λιπομελή ανέπαφα άκρα

Που στων ψιθύρων την ψυχρή αίθουσα

Στου Μύθου το κενό εκτείνονται

Ανώνυμη σε πύλη του περασμένου και του απείρου

Με άυλα δάχτυλα, χώμα, όναρ, θείο, ψηλαφώ. 

 

Είμαι το πέπλο...

Οι κατακόρυφες πλούσιες ραβδώσεις

Που κοσμούν το πέτρινο ρούχο μου

Στην αύρα του Αττικού ουρανού δεν ανεμίζουν

Κοκάλωσε το ντύμα μου στον ανιαρό θόλο του Μουσείου

Μοίρας μαρμαρυγή, δίχως σπονδές, απομεινάρι χωροχρόνου.

 

Είμαι η μνήμη...

Το πανάρχαιο απόκοσμο φύσημα

Που αγέροχα να εξομοιωθεί αρνείται

Στα ερέβη των άστρων τις αδελφές μου αναζητώ

Έκθεμα δεν είμαι, δυο πατρίδες στοιχειώνω, ζώσα οδύνη είμαι

Η Κρέουσα στην καταγωγή, στην ξενιτιά η Ξένια.

 

Ναι, είμαι εγώ

...ο βράχος και ο λυγμός. 

 

©Λεμονιά Γεμουρτζίδου